EEN TEKSTUELE TIMELAPSE

Van idee naar non-fictie

September 2018 - Januari 2026

Rowan Wilcher | Voorwoord

Heb je er wel eens over gedacht om een non-fictieboek te schrijven, maar bleef het bij een idee? Dan ben je niet de enige. Onzekerheid over de aanpak en het prille idee blijkt vaak een onoverkomelijke horde; stel je voor dat je vastloopt, terwijl de wereld om je heen bezwijkt onder culturele vervlakking en het zwijgen van censuur. Wat doe je dan?

Dan kun je hetzelfde doen als een beginnend wedstrijdloper, je gaat opnieuw je grenzen verkennen én verleggen. Het afronden van een boek lijkt namelijk op het uitlopen van een marathon en uiteraard raak je daarbij liever niet uit de pas. Gelukkig kun je dat voorkomen door alle stappen in het schrijfproces vooraf goed te doordenken. Het kan dan in de praktijk nog wel eens tegenzitten, maar dat is geen reden tot zorg. Het prikkelt vooral je creativiteit.

Alles draait om inhoud

Of een uitgever je aan de finish ook warm onthaalt, heb je iets minder in de hand. Je loopt immers niet alleen. In Nederland haalt ongeveer een kwart procent van alle manuscripten de eindstreep; in het nabijgelegen Verenigd Koninkrijk zo'n één procent. Dat lijkt weinig, maar in absolute cijfers vertegenwoordigt dit nog altijd bijna 200.000 nieuwe titels in het VK en ruim 15.000 in Nederland, elk jaar weer. Het verschil kunnen maken op basis van inhoud is daarom van groot belang. Maar hoe voorkom je tunnelvisie, waardoor het verhaal afvlakt en stagneert?

Heel simpel, door Verschuivend Vergezicht eens rustig door te lezen. Het is een samengesteld boek met bijdragen die je kunnen helpen bij het nadenken over inhoud. Onder andere door gebruik te maken van herkenbare, tijdloze thema's uit het alledaagse leven. Daarbij is wel de datering behouden, zodat lezers elementen van het verhaal kunnen plaatsen in de juiste context en periode: september 2018 - januari 2026.

De inhoud van Verschuivend Vergezicht, is in 2018 ontstaan als een soort van experimenteel spin-off project. Uiteraard zonder dat het boekgevoel verloren ging. Het format nodigt de lezer uit om mee te bewegen met het perspectief, net zoals een verschuivend vergezicht in de natuur je oog langzaam andere details laat zien. Dit resulteerde in 2021 in de eerste editie. Het belangrijkste daarin bleef uiteraard de invulling van de tekst, onder een pennaam waarmee ik grenzeloos de vrijheid kon opzoeken.¹

De behoefte voor een herziening werd in 2025 ingegeven door de onderbrenging van de publicatie onder de Eikvos imprint, een verbeterde ontsluitbaarheid en het officieel integreren van de hoofdstukken elf, dertien en veertien, in plaats van deze als addendum te behouden. De inhoud en datering van de bijdragen bleven onveranderd. Dit was belangrijk omdat ze zijn geschreven met het gevoel van dat moment, zoals Black Lives Matter, Corona en Horizon, en ook een fragmentopname van mijn leven vormen. Wel werden de voetnoten waar nodig geactualiseerd.

Ben je een beginnend schrijver, dan hoop ik dat de inhoud, welke geen generatieve AI bevat, jou een stap verder helpt. Lees je dit boek uit interesse, dan wens ik je vooral veel leesplezier.

Den Haag, januari 2026

Rowan Wilcher

• 1. Wilcher is een pennaam. Mijn eerste boeken bij een uitgeverij schreef ik onder mijn eigen naam, maar dat begon te knellen door verwachtingen in een vast genre. Met een pennaam vond ik de vrijheid terug om te experimenteren: cross-genre, maar inmiddels ook cross-border. ↩